Al jaren zeurden onze kinderen om een hond........

 

We zagen dat niet zo zitten: je moet er mee uit in weer en wind, je huis ruikt er naar, veel haar in huis enz. en we hadden ook 2 poezen. In 2006 ging er eentje dood, en het gezeur begon op een vrijdag weer. Zaterdag toch maar besloten om een hond te nemen, zondag de encyclopedie bekeken, met z’n allen “democratisch” een ras uitgekozen, op internet gekeken en maandagmorgen gebeld met een Shiba-fokker, er was nog  èèn hondje over uit het nestje, maandagavond opgehaald, op de terugreis een naam bedacht.  

Ging allemaal heel snel, we hadden niets in huis, gelukkig van de fokker een halsband en wat voer meegekregen. Dinsdag naar de dierenwinkel en alles gekocht voor onze Shiba-pup Kira.

 

Kira is inmiddels een volwassen hond en heeft zelfs al 3 nestjes gehad. Zo leuk allemaal, we hebben geen spijt van onze beslissing om een hond te nemen. Het wandelen in de regen valt wel mee, zo vaak regent het eigenlijk niet, de shiba is heel schoon op zich zelf, je ruikt ze niet en de haren, ach dat nemen we maar voor lief.

 

Sinds Kira bij ons is gekomen, zijn we helemaal verliefd geworden op de Shiba.

De hondegekte gaat steeds verder, we hebben er inmiddels een tweede Shiba bij en sinds juli 2008 ook een kennelnaam toegekend gekregen. Veel gelezen over het ras, een aantal cursussen met de honden gedaan en al naar een paar shows geweest.

 

De honden leven bij ons in huis en kunnen altijd naar buiten om in de tuin te spelen. De puppy’s groeien op in en om het huis waardoor ze veel verschillende ervaringen op doen.